| تبليغات | X |
من آن عاشق ترين پروانه هستم
كه عهدي بر سر جان با تو بستم
تو آن شمع خرامان سوز هستي
كه چون آتش به جان من نشستي
چه خوش آن سوزشي كز يار باشد
بنازم آتشي كز دوست افتد
خوشا شب زنده داري هاي بسيار
كه در فرقت به جان هيزم بريزد
ندارم هيچ باك از آتش عشق
كه اين آتش ز مرهم خوشتر آيد
شعر سلام رو تقدیم می کنم به اونی که منو نفهمید...!
سلام منم
فدای تو
من
عاشق چشای تو
آره همون كه می میره
واسه ی خنده های تو
این دل دیوونه ی من
مثل قدیما انگاری
میخواد بسوزه
اما نه
می افته باز به پای تو
هنوز باور نكرده كه
آسمون چشای تو
شده محل پر زدن
واسه ی عاشقای تو
سلام نكن
كه میدونم
دلت پیش یكی دیگست
بهم میگن اینو همش
نگاه تو صدای تو
اگه یه وقتی یه جایی
تو فكرا و تو خیالا
منو تو عاشقات دیدی
یادت باشه من همونم كه میمیره به پای تو
همون كه حرف میزد همش
از خوبیات ، حیای تو
حالا فقط یه چیز میگم
كه دوست دارم یادت باشه
اگرچه زندگی واسم بدون تو یه قفسه
ولی گذشتن از خودم
برام بیشتر مقدسه
دلم خوشه به اون دوتا
نگاه چش تو چشم تو
عاشق هر كی هستی باش
منم خوشم به یاد تو
اصلا نمیشه زنده بود
بدون خاطرات تو
***
٢٤ آذر ٨٦
خدایا چنان عاشقت كن مرا
كه از زجر این بند گردم رها
و از اشتیاق وصال و لقا
من از خویشتن هم بگردم جدا
چنان صیقلی ده دلم را خدا
كه چشم دل از آن بگیرد جلا
به هر دم برآید ز جانم ندا
خدایا خدایا خدایا خدا
دمی بر نیاسایم از دوریت
نباشم از این درد یك دم جدا
گر ابلیس قسم خورد كه گمره كند
چنان عزتم ده كه نآید روا
به وقت خوشیهای كاذب مرا
مصونم بدار از بد و از خطا
من از این خوشی نیست هیچم رضا
كه فردوس باشد مرا جایگا
كسی كاو شود عاشقت ای خدا
به ساز نی ام او شود هم نوا
كجا یابد او چون تویی ای خدا؟
كه در عشق او ناید هیچ انقضا؟
چنین چند گفتم از عشق خدا
وگر صخره باشد بیاید صدا
دریغا كه آدم خورد این نمك
ولی بشكند توبه ها ای بسا
« رویای عشق »
دوش یادت بر سرم زد ناگهان
جسم و روحم رفت یکجا ناگهان
عقل و هوشم را ببرد از این جهان
در خماری بودم اندر کوی تو
کور سویی دیدم از گیسوی تو
من سلامی دادمت از عمق جان
صبر کردم ...... نه نیامد یک کلام
خوابِ من ....... رویای من ........
گر تو نمی خواهی مرا...
گوش کن حرف مرا
خود ندانی...
جان من را سوختی
دین و ایمان مرا با یک نگاه بفروختی
جان من از آنِ تو جانان من
دین و ایمان خودم را هم کنم ایمان تو ، جانان من
در شکن خاموشیت را ، ای خموش
عشق را کن تو هویدا - چون خروش موج دریا-
باز هم ، صبر کردم.......
نه.... نیامد یک کلام
ناگهان احساس کردم نیستی
سرد شد جانم ، ز تنهایی دل
باز شد چشمم ، ندیدم من تو را
آری.....
من تو را در خواب دیدم
چون شبی که ماه را بر آب دیدم
آه کو...؟
آن چهره ی زیبا...
روی ماه کو...؟
رفتی از خوابم ولی یادت همیشه زنده است ،
من در امید تو هستم هر نفس
سراینده : احسان ضامنی
سلام .... این شعر از خودمه ... امیدوارم که حس قشنگی رو به شما بده.......
« به نام آفریننده ی عشق »
***قصّه ی مرگ عشق***
خدایا دوستت دارم
چرا که تو آموزگار اول عشق در من بودی
آری تو بودی که به من ، پیکی از گوهر عشق را نوشاندی
و خودت بودی که ، معشوق را در وجودم پروراندی
و امّا…!
من چه گویم در برت؟
من نگویم… تو خود دانی که در عشقم نباشد هیچ رنگی و ریایی
بسی سخت است…
بسی سخت است نالیدن ز معشوق
" در زمانی که وفا قصّه ی برف به تابستان است
و صداقت گل نایابی است
با چه کس باید گفت : با تو انسانم و خوشبخت؟
خدایا ...!
اعترافی می کنم در محضرت...
عشق را تنها تو می دانی و بس
آه...!
عشق کو ؟
عاشق کجاست ؟
معشوق کیست ؟
آنکه دارد ادعای عاشقی ،
خود نداند عاشق آن نیست که کند شیدایی
خود نداند عاشق آن نیست که کند سودایی
او نداند که در این زمانه ی بی عشقی ...
عشق یک حس غریبیست که قدرش را نداند هیچکس
عاشقی در عهد ما بازی شده
ای خداوند رحیم
عاشقی نزد تو می ماند ...
تا ابد...
تا به کی این درد در دلها بماند؟
تا ابد ؟
مناجات عشق
بار الها...
تخم عشق را در دل جانان بکار
عاشقان را با خودت مأنوس ساز
درد دوری از دل دلدادگان بیرون بساز
عشق را سامان بده...
عشق را از نو بساز...
« الهی آمین »
